PINALAYAS NG MATAPOBRENG BIYENAN ANG “BASURERO” KONG TATAY SA KASAL KO — PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG SABIHIN NI TATAY: “DAHIL PINAPAALIS NIYO AKO, SINO NA ANG MAGBABAYAD NG KASAL NA ITO?”
Ang kasal ko kay Lance ay dapat maging pinakamasayang araw ng buhay ko. Ginanap ito sa Grand Ballroom ng pinakamahal na hotel sa Maynila.
Pero imbes na saya, kaba ang nararamdaman ko.
Nakaupo sa isang sulok ang Tatay ko, si Mang Ramon. Naka-Barong Tagalog siya, pero hindi maitatago ng mamahaling damit ang kanyang itsura. Sunog ang balat niya sa araw, at ang kanyang mga kamay ay puno ng kalyo at itim na mantsa ng langis na hindi na matanggal kahit anong kuskos.
Isa siyang may-ari ng Junk Shop. Sa pangongolekta ng “basura,” bakal, at bote niya ako napagtapos ng pag-aaral.
Habang nagdidinner, lumapit ang biyenan kong si Doña Matilda at Don Arturo. Kilala sila bilang mayaman, pero matapobre.
Rinig na rinig ko ang bulungan nila habang nakatingin kay Tatay.
“Hindi sila bagay dito,” bulong ni Doña Matilda habang nandidiring nakatingin sa magaspang na kamay ni Tatay na hawak ang wine glass.
Tumawa nang mahina si Don Arturo. “Imagine? Isang basurero sa loob ng ganitong ka-eleganteng kasal? Nakakasira ng view. Baka amoy basura rin siya.”
Sumikip ang dibdib ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong ipagtanggol si Tatay.
Lumapit si Don Arturo kay Tatay.
“Ramon,” sabi ni Don Arturo nang malakas, sapat para marinig ng mga nasa VIP table. “Medyo masikip kasi dito sa VIP area. Doon ka na lang kaya sa labas kumain? Sa table ng mga drivers? Tutal, baka hindi ka sanay sa aircon at sa pagkain namin dito.”
“Oo nga,” dagdag ni Doña Matilda. “Please leave. Nakakahiya sa mga business partners namin.”
Nakita ko ang lungkot sa mata ni Tatay. Dahan-dahan siyang tumayo.
Akmang magsasalita na ako, pero itinaas ni Tatay ang kamay niya para pigilan ako.
Kinuha ni Tatay ang kutsara at tinapik ito sa baso.
Ting! Ting! Ting!
Tumahimik ang buong ballroom. Huminto ang musika. Lahat ay nakatingin sa “basurero.”
“Don Arturo, Doña Matilda,” panimula ni Tatay. Ang boses niya ay kalmado, walang halong galit, pero puno ng dignidad. “Dahil gusto niyo akong paalisin… siguro panahon na para malaman niyo kung sino talaga ang nagbabayad ng kasal na ito.”
Naguluhan ang mga bisita. “Diba sina Don Arturo ang nagbayad?” bulungan nila.
Naglabas si Tatay ng isang makapal na envelope mula sa bulsa ng luma niyang pantalon.
“Ang akala ng lahat, kayo ang gumastos ng ₱5 Million para sa kasal na ito,” sabi ni Tatay habang naglalakad palapit sa mag-asawa. “Ipinagyabang niyo sa buong bayan na regalo niyo ito.”
Binuksan ni Tatay ang envelope at inilabas ang mga resibo at tseke.
“Pero ang totoo,” itinaas ni Tatay ang papel. “Lahat ng chekeng ito, galing sa ‘Ramon Scrap Trading’. Ako ang nagbayad ng hotel. Ako ang nagbayad ng pagkain na kinakain niyo ngayon. Ako ang nagbayad ng gown ng anak ko. At ako ang nagbayad ng alak na iniinom niyo.”
Namutla si Don Arturo. Nanlaki ang mata ni Doña Matilda.
“Bakit ko ginawa ‘yun?” patuloy ni Tatay. “Dahil lumapit sa akin si Lance. Umiiyak. Sabi niya, bankrupt na pala kayo. Baon kayo sa utang. Wala kayong pambayad sa kasal, pero ayaw niyong mapahiya sa mga kaibigan niyo. Kaya nakiusap ang anak niyo na ako ang sumalo ng lahat.”
Napasinghap ang lahat ng bisita. Ang “mayaman” na pamilya ay peke pala, at ang “basurero” ang tunay na milyonaryo.
“Tinanggap ko ‘yun,” sabi ni Tatay, nangingilid ang luha. “Kasi mahal ko ang anak ko. At gusto kong maging masaya siya. Pero ngayon… na sa sarili kong pera, pinalalayas niyo ako?”
Humarap si Tatay sa Manager ng hotel na nakatayo sa gilid.
“Manager,” tawag ni Tatay. “I-cancel ang main course. I-cancel ang dessert. At patayin ang aircon. Aalis na ako, at dadalhin ko ang pera ko.”
“Teka! Ramon! Pare!” sigaw ni Don Arturo, biglang nagbago ang ihip ng hangin. “Nagbibiro lang kami! Kumpare naman!”
“Huwag mo akong ma-kumpare,” sagot ni Tatay. “Lance, iuwi mo na ang asawa mo. Aalis na tayo.”
Iniwan ni Tatay ang mga biyenan ko na hiyang-hiya sa gitna ng ballroom. Ang mga bisita ay nag-alisan na rin dahil nalaman nilang peke ang yaman ng pamilya ng groom.
Sa huli, napatunayan ni Tatay na ang tunay na yaman ay hindi nakikita sa kinis ng kamay o ganda ng damit, kundi sa laki ng puso at dignidad ng pagkatao.
